 |
 |
|
| وبلاگ اختصاصی توحید همتیان |
|
سلام !
اینم از سال که نو شد ! بازم اتفاقی نیفتاد .
و یه کار تازه : روی دست باغچه مونده یه جنازه گلای باغچه نمونده تر و تازه توی این قمار وحشی ِ همیشه یه نفر دستشُ خونده بی اجازه ـــــــــــــــ تب این باغچه شدیده بی اراده به مترسکی می مونه که یه عمره رو به باده وعده ی جدایی باغچه با این خونه رسیده دل داره شکسته می شه خیلی ساده ـــــــــــــــ ورم پوست تنش رنگ کبوده انگاری دردی تو دنیا مثل این خونی نبوده جای دندون یه دونه کرم کولی رو تنش به شوری ِ هزار هزار چشم حسوده ـــــــــــــــ چشام میگه باور کنم دلم میگه باور نکن صدای این عشقُ نبُر خاطره شُ پرپر نکن ـــــــــــــــ کسی فکر موریانه ها نبوده موریانه رو درخت خشک باغچه غزل مرگُ سروده دست خورشیدُ هوا وُ کرم کولی همه تو یه کاسه بوده واسه مرگ باغچه اما خیلی زوده! خیلی زوره! ـــــــــــــــ اون جوونه ی صمیمی دیر رسیده یه نفر یه باغچه رُ تو روز روشن سر بریده توی خلوت خیابون دست خورشید خونیه دست هوا داره می لرزه کسی قاتلُ ندیده که ندیده ـــــــــــــــ باغچه نفس نمی کشه این حرفای آخرشه : « این "غصه ی بی تو بودن" آدمکشه ! آدمکشه ! »
و این خود ِ شیطان است سنگ بارانش کشید |
|
+ نوشته شده در
شنبه چهارم فروردین 1386ساعت 1:14 توسط توحید همتیان |
|
|
سلام! منم توحید. دوباره ! بعد از این همه روز! در ُ وا کن ! هوا بس ناجوانمردانه سرد است !
اینجا همه قبر َ ن قبرای تو در تو نقابای کهنه دوروغای جادو زبون شعرا رُ دیگه نمی فهمن از عشقای ناپاک همه پی سهمن تو صورتاشون قبر تو سینه هاشون قبر برای دفن تو تمامشون بی صبر برو از اینجا مرد ! برو یه جای دور خودت رُ پنهون کن از این شب ناسور . . . از این تن مرده نفس نمی بینی برو از اینجا مرد ! واسه چی غمگینی !؟ نمون به پای ما که ما همه مرده یم تو خواب ُ بیداری به گریه برخورده یم جذام دلمرگی ستاره سوزونده همه ش تو گوش دل غریبه ای خونده : " اینجا همه قبر َ ن " "اینجا همه قبر َ ن " . . .
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه نهم اسفند 1385ساعت 19:54 توسط توحید همتیان |
|
|
بابک بیات هم رفت و ما ماندیم و این همه صدای در هم و بر هم . که هیچ کس پیدا نخواهد شد تا آنها را در ذهنمان بچیند . واژه ها در عزای این عشق دیوانه وار خواهند رقصید. . .
..................................................................................................................................... پریروز بود خبر داده ن که ناصر عبدالهی حالش خرابه- اونقدر که در حالت کماس . آب سردی روی تن یخ کرده ی من توی سرمای اراک. یه سری واژه تو ذهنم رژه میرفتن : ( یه روز از همین روزا توی شب پا می زارم ) (عشق تو حقه ولی دنیا پر ناحقه ) ( یه روز دلم گرفته بود مثل روزای بارونی ) وقتی به خودم اومدم اونا رُ شناختم و از اشکها حال ناصر ُ پرسیدم . دیروز فهمیدم حالش بهتر شده ........... خدای ابوالفضل نگه ت داره برامون پسر جنوب ! ................................................................................................................................. و یه شعر قدیمی : تا درای آسمون بازه هنوز راه بدین اشکای خسته ی من ُ بشنفین فرشته ها شکستن ُ این وسط دعوای کارد ُ استخون ِ کل کل ِ دریا و خون ِ خیلی سخته زیر آوار زمین ُ آسمون شعر کسی زنده بمونه نمی دونم خدا اینها رُ میدونه ؟! ذهن فردا داره میپوسه از این طرح خیالی که یه روز بود پر ُ بالی اینجا همّه زیر آتش فشانا رو گسل زلزله خیز خونه میسازه ن اینجا «دیدن» و «شنیدن» داره ن از پیش به «مُردنا» می بازه ن نمی دونم خدا اینها رُ میدونه ؟! برسونین به گوشش دست ما بسته س که پرندگی شکسته س برسونین به گوشش اینجا همه فکر طلاق َ ن کارای خوب همیشه یه اتفاق َ ن این وسط دعوای کار ُ استخون ِ کل کل ِ دریا و خون ِ خیلی سخت ِ این جوری شعر کسی زنده بمونه میتونین حس بکنین این روزا ما چه حالی داریم که داریم درخت ُ تو حریق جنگلا میکاریم که دیگه راهی نداریم غیر این که بمیریم ُ دس رو دست هم بذاریم این وسط دعوای کار ُ استخون ِ کل کل ِ دریا و خون ِ خیلی سخت ِ این جوری شعر کسی زنده بمونه
توحید همتیان
و این خود ِ شیطان است سنگ بارانش کنید
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفتم آذر 1385ساعت 13:35 توسط توحید همتیان |
|
|
یه خبر بد - این که بابک بیات یکی از بزرگترین آهنگسازای تاریخ موسیقی ایران در بستر بیماریه . کسی که صدای موسیقیش با دل و ذهن همه ی ما همسایه س . برای شفای این بزرگ دعا کنیم !
و یه شعر :
خونه مون برای من بیشتر ِ تو خاطره داشته حتا خوب یادمه دیواراش چقد پنجره داشته آره - واسه ی منی که بی تنت بی سرزمین ام واسه من که چشمت ُ خدای مصنوعی می بینم برا من - نه برا تو که پشت هم فاجعه پوشی ! از قدیم با خودیا غریبه ای و با غریبه ها می جوشی ! این روزا هوای پنجره نداری !؟! فکر نارو زدنی به این رفیق اختیاری . . . مطمئنم آخر ِ این انتظارت یه سرابه واسه این که چشَم ُ دور می زنی - حالت خرابه گرچه تو ذهن دلم عین یه جادوی مدیدی میدونم فکری ِ اون عشق جدیدی ! خودتم خوب می دونی برای من حادثه سازی ! لحظه ی «خدا خدا» ای - تو شبای بی نمازی ! . . . برو تا قدر گذشته ر ُ بدونی تا نگی : «برای چشمام بدشگونی !» من ُ بشناس من ُ بشناس - خودت ُ دوباره بشناس کاری کن ستاره چین شه دستای غرور این داس !
و این خود شیطان است سنگ بارانش کنید |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و هفتم آبان 1385ساعت 1:10 توسط توحید همتیان |
|
|
آمدند ُ رفتند ُ لحظه های با آنها بودن همیشه شد .
هرمز علی پور که آنقدر بزرگوار که شاید کسی باورش نشود هرمز با آن همه دیرینه ی تلاش این قدر فروتن ! علیرضا مکوندی که همه اش عشق است و یگانه . علی قنبری که از روی گشاده اش شعرهای پر اشکال مان شرمنده شدند . و محمد هدایت که شعر است و حرف ندارد . شعر خوزستان یا بهتر بخشی از شعر خوزستای دیروز و امروز به اراک آمده بودند .با یک دنیا بزرگی و افتادگی . شب شعر سپیدار روز پنج شنبه در تالار دکتر حسابی فرهنگسرای آیینه با حضور آنان و تعدادی از شاعران اراک برگزار شد . جمعه صبح هم در سالن همایشهای مرکز فرهنگی هنری ارشاد نشست کارگاهی شعر سپید برپا بود. |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و هفتم آبان 1385ساعت 0:49 توسط توحید همتیان |
|
|
و یه کار جدید :
چشای تو پر از تقدیر چشمامه هوای تو همیشه توی شعرامه تو وُ اسمت برای بودنم جونی مث یه ساعت کوکی - تو یه خواب زمستونی تو عین ِ لحن بیداری توی قعر شب ُ خونی ! . . . صدات گرمه مث کرسی واسه پاهای یخ کرده پر از شوری اگرچه صورتت زرده تو بعد از این همه خنجر نگفتی هیشکی نامرده . . . تو مثل حذف تکراری ! واسه موسای حیرونت - همیشه معجزه داری از آقاهای عالم عمری آقایی طلب کاری ! . . . نگات حقه مث پیغمبر خاتم تو غربت رُ به آتیش میکشی کم . . . کم . . . از اون چشمای دلسازت - خوشه حال دلم بازم . . . چشای تو پر از تقدیر چشمامه هوای تو همیشه توی شعرامه
و این خود ِ شیطان است تیر بارانش کنید |
|
+ نوشته شده در
جمعه دوازدهم آبان 1385ساعت 2:14 توسط توحید همتیان |
|
|
من توحیدم . متولد یه سال دور . شاید هم دیر . توی یه شهر بزرگ و بی در و پیکر به اسم تهران که خیلی دوسش دارم . شاید حدود دو سه ساله که سعی کرده م به صورت حرفه ای به ادبیات بپردازم . هنوز توی یه گرداب دست و پا میزنم . قالبای مختلفی رو امتحان کرده م . تا این که حدود یک سال پیش حس کردم ترانه برای من اون چیزیه که باید . بهش دل بستم . سعی کردم پاش وایسم . من خاطرخواش شده م ولی نمیدونم آخر این قصه چیه . . . یه قلم و یه دفتر سفید . یه لیوان چایی . چن تا کتاب . یه نخ که اونقد بکشمش تا از خیابون ولیعسر طولانی تر شه . . . اینا واسه ی دلم دار و نداره ... تا تو چی بخوای ... بازم یه ترانه ی قدیمی دیگه : عقربه حالش خرابه . نمیتونه سَرْ پا وایسه سرگیجه داره . میفته رو همین شماره ی سه . . . حالت ِ تَهَوُ (ع) داره بس که دور دنیا گشته توی قحطی ِ رسیدن . شعر تکرار ُ نوشته عقربه رو لحظه ی صفر از سر لج پا نمیشه حالش از دنیا گرفته س . رنگ داغی ِ آتیشه توی یه خونه ی خلوت . بی خیال روزگاره پشت هم ترانه میگه با کسی کاری نداره . . . واسه این آدمک تلخ . که آب از سرش گذشته . آبرو اصن مهم نیس . این چیزا ازش گذشته از یکی گلایه داره توی این خونه ی تاریک عقربه داره می سازه . یه طناب دار باریک می سوزونه اون کسی رو که یه روزی عاشقش بود همیشه لحظه به لحظه تشنه ی نوازشش بود حرف آخرش همینه : تو می تونستی بمونی
یاعلی مدد
و این خود ِ شیطان است سنگ بارانش کنید |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و نهم مهر 1385ساعت 1:2 توسط توحید همتیان |
|
|
سلام یه خبر خوب
و یه ترانه ی قدیمی از خودم :
عصرای جمعه که میشه آدما سرگیجه داره ن بس که این روزای هفته عین جمعه بی خیالن از سر هفته چشامون تو لک یه اتفاقه غاقل از اینکه شبامون بی چراغ بی چراغه قراره یکی بتابه رو یخ زمین تبدار قراره دنیا عوض شه ... تو می گی : انگار نه انگار ! ثانیه - لحظه - دقیقه واسه مون فرقی نداره ! این دفه طلسم غربت دعای شرقی نداره ! جاده جمبل زمستون دست ُ پای ما رُ بسته شاخه ی جوونه مونُ تو دل بهار شکسته بوی کندور - دود اسفند - دیگه راه حل ّ ما نیس موندن و یه جا نشستن چاره ی این ماجرا نیس دل سپرده یم وسط شب به خرافه چینی ُ درد برگامون داره می ریزه توی این بهارای زرد دستامون پر از گناهه ! دنیامون خیلی سیاهه ! « جمعه ی موعود » َم انگار یه رفیق نیمه راهه . . . بگید اون کسی که باید کار دنیا رُ بسازه زود باشه - زندگی داره بازی مرگُ می بازه ! چشای نمازامون َم داره مات دنیا میشه ابراهیم قصه هامون این دفه ته ِ آتیشه کاش یکی دلش بسوزه به حال روزای تبدار اونکه موعود همیشه س برسه تو آخر کار . . .
یاعلی مدد |
|
+ نوشته شده در
جمعه چهاردهم مهر 1385ساعت 2:34 توسط توحید همتیان |
|
|
. . . با این همه من زنده ام و از زندگان پیش از آنکه بمیرند نباید حرفی زد . . . تو فکر یه سقف ام یه سقف بی روزن یه سقف پا بر جا محکم تر از آهن سقفی که تن پوش هراس ما باشه تو سردی شب ها لباس ما باشه . . . سلام بعد از مدتها اولین پست نوشته هایم مصادف با چند اتفاق شد . چندین بار خواستم این وبلاگ رُ متولد کنم اما هر بار بنا به دلیلی پس می افتاد .راستش خودم هم حس می کردم حال و حوصله ی به روز کردن و فعال بودن رُ ندارم . اما بالاخره همزمان با افتتاح هانه ی ترانه ی استان مرکزی به همراه دوستای خوبم . این دفترچه هم به دنیا اومد . |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه سیزدهم مهر 1385ساعت 2:5 توسط توحید همتیان |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
توحید همتیان 5/1/1364 تهران
دانشجوی مهندسی پتروشیمی . . . و چشم وا می کنم پیش از آن حدس زده ام که: " تو بیکرانه ی خمیازه زندگی داره می بازه " خواهم ترسید می نشینم و زار میزنم تو نیستی و ترس از روی خاک بُرُم می دارد و محکم به زمین می کوبد . بیهوش می شوم . . . . دوباره چشم وا می کنم : ترانه ها وطن فروشی کرده اند . بی شک وقت گل نی شده است . |
| نوشته های پیشین |
|
فروردین 1386 اسفند 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 |
|
RSS
|